در این پست می خوانید:

بخش اول: فیزیک صوت

صوت چگونه تولید می‌شود؟

صدا چگونه منتشر می‌شود؟

مولفه های صوت

        1. بلندي (شدت صدا)

        2. زیر و بم (ارتفاع، فركانس)

        3. طنين (تون)  

        4. دیرند(کشش)

1. تاریخچه رپ فارسی

       1.1 رپ

       1.2 اولین رپ فارسی

       1.3  تولید اولین آلبوم رپ فارسی با مجوز ارشاد و عدم استقبال از آن

       1.4 گروه های مختلف 

       1.5 اولین رپی که از تلویزیون صدا و سیما پخش شد

       1.6 چهره ای متفاوت از رپ فارسی در اثر "سی دی را بشکن"

       1.7 منع شدید در اعطا مجوز توسط وزارت ارشاد، به علت هنجار شکنی بعضی از رپرها

2. محتوای موسیقی رپ ایرانی

موسیقی رپ به موضوعاتی از جمله موارد زیر می‌پردازد:

1.  روابط عشقی و جنسی (42/5 از این آثار را تشکیل می دهد)
2. اختلاف طبقاتی؛
3. مشکلات اخلاقی؛ مانند ریاکاری، دروغ و...
4. مشکلات اجتماعی؛ مانند دعواهای خیابانی، خوردن حق یتیم و...
5. بحران‌های سیاسی؛
6. دین

نکته : 66/7 درصد از واژهای رکیک در آثار رپ خود استفاده نمی کنند.

برای مطالعه بیشتر بر روی اینجا کلیک کنید

کلاغ آخر قصه ها باشم ....!!؟؟!

ــــــــــ

به مناسبت این همه تلاشی که برای رسیدن به یک جایگاهی می کنیم ولی بعد یه آقایی چون شایستگیش بیشتره (یا بهتره بگیم پارتی داره) اون جایگاه را به دست می آورد.

وضعيت نا بسان برنامه های ویژه محرم و صفر را مي توان در موارد ذيل خلاصه كرد:‌

1. نشان دادن مداحي هاي تكراري ...

2. نشان دادن مراسم مذهبي در شهرهاي مختلف مانند تفت و زنجان از چند شبكه به صورت همزمان...

3. اكتفا به سخنراني هاي مساجد و يا تكيه ها...

4.  اكتفا به گفتگوهاي دونفره...

5. نشان دادن فيلم هاي سينمايي ضعيف ...

6. نمایش تکراری فیلمهایی که با عاشورا مناسبت دارد...(توضیحات در ادامه مطلب)

پي نبردن به جايگاه رسانه

عدم به كارگيري پيام‌هاي جذاب و قابل درك و استفاده براي عموم مردم 

يكنواختي شيوه انتقال پيام فزوني نقل مروجين بر عمل آن‌ها

عدم دقت كافي در باره ي سطح مخاطبان

عدم هماهنگي بين مروجين

قبيح ندانستن غلو،

جعل در تبليغ

عدم آزاد انديشي

تسريع در مراحل ساخت

كمبود آثار و كيفيت نازل آنها (برای توضیح بیشتر به ادامه مطلب مراجعه شود)  

كاهش مشاركت در مراسم عذاداري و تبديل شدن مخاطب به يك فرد مشاهده‌گر؛

دورافتادن مخاطب از تجربه و حس ديني اصيل؛

مرجعيت يافتن خود تلويزيون و سينما؛ كاهش قداست و عادي‌سازي آن؛

تضاد بين اهداف دين و رسانه (برای توضیح بیشتر به ادامه مطلب مراجعه شود)

اخبار رسیده از کشور کویت حاکی از آن است طی چند روز آینده ساخت سریالی توهین آمیز به امام حسن و حسین (ع) آغاز خواهد شد.

به نقل از شیعه آنلاین، بر همین است گروهی از شیعیان این کشور در اقدامی خودجوش و داوطلبانه و با هدف جلوگیری از ساخت این سریال توهین آمیز، یک رفراندوم یا رأی گیری مجازی را راه اندازی کرده اند. در این رأی گیری شما کاربر عزیز نیز می توانید با وارد شدن به آدرس اینترنتی http://poll.pollcode.com/UGP و انتخاب گزینه YES، به توقف ساخت این سریال رأی بدهید. 

گفتنی است این سریال که به سفارش شبکه MBC وابسته به عربستان سعودی ساخته شده، قرار است در ماه رمضان آینده اکران شود. متأسفانه چهره مبارک امام حسن و حسین (ع) به نمایش در می آید. 

گفته می شود در این سریال توهین آمیز سعی شده علاوه بر اینکه چهره معاویه و اشتباهات او تبرئه شود، وی را چهره ای در سطح ائمه شیعه (ع) نشان دهند و قرار است در این سریال صلح امام حسن (ع) پر رنگ تر نشان داده شود تا نتیجه سریال این باشد که ائمه شیعه با خلفای بنی امیه مشکلی نداشتند.

قابل ذکر است تا بدین لحظه جزئیات بیشتری از این سریال و دست اندرکاران و تهیه کنندگان آن به دست ما نرسیده است.

چند وقت پیش توی سایت تابناک چند تا عکس دیدم که سه ماه بعد از سونامی عجیب ژاپن را مقایسه کرده بود با زمانی که سونامی آمده است، من که حیرت زده شدم.

تهیه‌کننده‌ی تلویزیون کیست؟ تعاریف مختلفی ارائه شده است؛ از جمله:

1.  زتل: کسی است که بتواند یک ایده‌ی ارزشمند برای طرح در تلویزیون را، به یک برنامه تلویزیونی مطلوب تبدیل کند. (مبدل طرح به برنامه)

2. ...

مقایسه تلویزیون با رسانه‌های هنری دیگر: عده‌ای تلویزیون را از جهاتی فرزند تئاتر، رادیو و سینما می‌دانستند، که در ادامه این رسانه را با سه رسانه دیگر از جهات مختلف بررسی می‌کنیم.

مقایسه تلویزیون با تئاتر: فرق‌های این دو رسانه:

1.     در تئاتر تمام صحنه را مخاطب می‌بیند؛ ولی در تلویزیون کارگردان می‌گوید که کدام صحنه را ببینی.

2.  مخاطبان تئاتر، به صورت دسته جمعی در کنار هم می‌نشینند، در حالی که مخاطبان تلویزیون، در گروه‌های کوچک یا تک نفره، تلویزیون را مشاهده می‌کنند.

3.  در تئاتر تماشاگر در محل اجراست و قسمتی از اجرا محسوب می‌شود؛ در حالی که در تلویزیون تماشاگر در محل اجرا نیست.

4. ...

قصد دارم از امروز طی چند تا پست خلاصه کتاب تهیه کنندگی برای تلویزیون با نگاه سیستمی آقای محمد رضا پاسدار را بنویسم.

واقعا کتاب خوب و مفیدی است، به سبکی هم نوشته شده است که تقریبا افراد تازه کار هم بفهمند.

فصل اول:

تاریخچه‌ی پیدایش تلویزیون: از قرن 17 و 18 این فکر که می‌توان تصویر را مانند صوت جا به جا کرد به فکر دانشمندانی چون گالوانی، ولتا، امپر، فارادی و مکسول افتاد.

به طور کلی تا اختراع تلویزیون می‌توان دو دوره‌ی کاملا مشخص را دید:

1.   دوره انتقال تصویر با سیم: در سه مرحله انجام شد؛ ابتدا انتقال یک خط ساده، سپس انتقال یک عکس 13 در 18 به مدت 48 ساعت و در آخر کاهش دادن این مدت به 12 دقیقه.

2.   دوره انتقال تصویر بدون سیم: در این زمینه دو مشکل اساسی وجود داشت، یکی تبدیل انرژی نورانی به الکتریکی بود و دیگری خواندن این تصاویر بود، پس از حل این مشکل جان لوگی برد در سال 1923 اولین کسی بود که تصویر دست دستیار خود بدون سیم انتقال داد.

پس از این دوره‌ها در 16 آگوست سال 1936 میلادی، بی بی سی نخستین پخش عمومی را از قصر الکساندرا آغاز نمود و تا سال 1939 برای بیست هزار گیرنده‌ی تلویزیون در لندن و حومه، هفته‌ای 24 ساعت برنامه پخش می‌کرد.

البته در کشورهای دیگر نیز کارهایی انجام گرفت، مثل آمریکا در سال 1931، فرانسه 1935، آلمان 1936 و شوروی 1937.

تا سال 1956 همه برنامه‌ها به صورت زنده پخش می‌شد، تا آنکه شرکت امپکس دستگاه ضبط مغناطیسی را اختراع کرد.

تاریخچه‌ی تلویزیون در ایران: اولین شبکه توسط ثابت پاسال در یازدهم مهر 1337، ساعت 5 بعد از ظهر آغاز به کار کرد.

تلویزیون ملی نیز در 29 اسفند 1345، رسما گشایش یافت.

تلویزیون پس از انقلاب: پس از انقلاب شبکه‌های دیگر نیز به دو شبکه قبلی اضافه شد، مثل شبکه سه (شبکه جوان)، شبکه چهار (شبکه فرهیختگان)، شبکه پنج (شبکه استان تهران)، شبکه شش (شبکه خبر)، شبکه هفت (شبکه آموزشی) و...

در این میان شبکه‌های یک، دو، سه، جام جم، سحر و العالم وظیفه‌ی اطلاع رسانی به آن سوی مرزها را بر عهده گرفت.

استراحت بین کار اصلا به من نیومده

....

چند وقت پیش سر یک کاری بودم  ساعت ۴ عصر وقت استراحت فرار رسید، من هم که خسته بودم طبق معمول شروع کردم با یکی که اونجا بود صحبت کردن، بنده خدا اتفاقا قیافه موجهی هم داشت و یک ریشی هم گذاشته بود، اون هم توی تهران!

با هم کمی که حرف زدیم دیدم به به چه سعادتی، بنده خدا (که اسمش را برای مسائلی نمی آورم!) با یکی از اساتیدم هم دوست صمیمی هستند، به من هم گفت که حتما سلام من را به ایشان برسان.

صحبت که به اینجا رسید بنده خدا گفت من اتفاقا کار فیلم سازی زیاد می گیرم و نمی رسم که انجام بدهم شما هم با ما همکاری می کنید؟

من هم گفتم اگه بتونم خوشحال هم می شم. بعد هم شماره من را گرفت و شماره خودش را هم داد.

دیگه وقت استراحت تموم شده بود و من خداحافظی کردم و رفتم تا توضیحاتی در مورد مستقر کردن جای دوربین بدهم که دیدم مسئول فنی آمد و گفت: این بنده خدا که با هم حرف می زدید پایه های نور را برداشته دارد می بره!!!

سریع رفتم و بهش گفتم عزیز این پایه های نور مال گروه ماست، کجا می بری؟

به صورت خیلی حق به جانب گفت: اِ... اشتباه شده با پایه های خودمون!

من همین جور مونده بودم و هر طوری که خواستم توجیه کنم نشد که نشد چون پایه های نور ما نوی نو بود ولی  از اونها کهنه بود، علاوه بر این پایه های خودش را هم برده بود تازه پایه های ما را هم برده بود و نکرده بود کهنه ها را بگذاره، تازه اش هم کسی که ادعا دارد ۱۲ ساله تهیه کننده سازمانه که نباید یک همچنین چیزهایی را اشتباه کنه! (هر چند که بعد معلوم شد این حرفش هم دروغ بوده و با توجه به پارتیش این کار را بهش داده بودند) بدتر از همه اینها که قبلش هم گروه ما را دور زد و من گفتم احتمالا اشتباه کرده است ولی با این کارش یقین پیدا کردم که واقعا آدم ... هست.

با خودم گفتم ای دل غافل، واقعا مگه یک پایه چقدر ارزشش را داشت که این طوری کرد؟ با خودم خیلی فکر کردم و از اون به بعد تصمیم گرفتم هر حرفی را که یکی در مورد خودش می زند را باور نکنم. (چون موارد مشابه با این را زیاد دیده بودم)

فکر کردم به مناسبت روز ولادت امیر مومنان علی (علیه الصلاه و السلام) یکی از نوشته های خودم را بگذارم.

....

از آنجا که پيامبر(ص) ابلاغ كننده ديني دارای رنگ وبوي ابديت است، اين سوال پيش مي‌آيد كه اين زعيم الهي و مرجع خدايي كه مدعي آييني فراگير بوده، براي آينده آن چه كرده است؟

اين موضوع از سه حالت خارج نيست:

1) يكسري مسائل را مسكوت گذاشته‌اند. منشا اين تفکر يا  احساس امنيت نسبت به دين وامت، ويا بي تفاوتي ايشان نسبت به آينده آيين وامت است، – نعوذ بالله-  که هر دومردود است.

2) آينده امت به آنها وانهاده شده، که اگر چنين مي بود بايد پيامبر (ص) امت را با چندی وچوني نظام شورايي آشنا مي‌ساخت، علاوه بر آن آيا اصحاب حضرت از چنان جايگاهي برخوردار بوده‌اند كه اين بار سنگين را به دوش گيرند؟!!.

3) تعيين آينده ونص بر خلافت وولايت، با مردود شدن دو احتمال قبلي فقط اين مورد باقي مي‌ماند. ودليل آن تصريح وتأكيد پيامبر (ص) است که بارها آن را اعلام كرده است، مانند احاديث: يوم الأنذار، وصايت، منزلت، امامت، خلافت، ولايت، ثقلين، سفينه النجاه، دوازده جانشين، وحديث مهم غدير که در ادامه به اين حديث پرداخته شده است، وبدان علت که مجال مقاله بيش از اين نيست لذا نويسنده اين حديث را فقط از حيث سند مورد بررسي قرار داده است. ذکر اين نکته ضروری است که نويسنده همت خود را بر آن گذاشته است تا بر مبناي اهل سنت گام برداشته و سند اين حديث را از منظر آنان بررسي نمايد، لذا با ذکر 110 نفر از صحابه جاي هيچ شک و شبهه اي را در نقل اين حديث باقي نمي‌گذارد.(در ادامه مطلب به صورت مفصل و با دلیل کامل بیان شده است)

مهمترین وظیفه‌ی کارگردان، یافتن راه حلی برای تصویری کردن تفکرات فیلمنامه نویس، در فیلم است، به نحوی که این اندیشه به روشن‌ترین و ودقیق‌ترین وجه ممکن برای مخاطب به تصویر کشیده شود. اینکار با تجسم بخشیدن از سوی کارگردان، آغاز می‌گردد؛ سپس او تمام رویدادها را دکوپاژ و میزانسن را مشخص می‌کند.

چیدن میزانسن یکی از حساس‌ترین کارهای کارگردان است که به نوعی نشان دهنده سبک او نیز می‌باشد، همچنین در مقبولیت، محبوبیت و ماندگاری فیلم تاثیر به سزایی دارد، زیرا اغلب بیننده‌ها بعد از دیدن یک فیلم تدوین، حرکت دوربین، اندازه نماها و غیره را فرموش می‌کنند، ولی مطمئنا عناصر میزانسن را از یاد نمی‌برند،[1] به طور مثال شما چند تصویر را به خاطر دارید، که شکست قهرمان، خستگی او و نا امیدیش، با ریزش باران همراه بوده تا این شکست، خستگی و درماندگی را شدت ببخشد؟ بسیار است، مانند شخصیت ریک در فیلم کازابلانکا، وقتی که در راه آهن زیر باران ایستاده است، می‌فهمد که معشوقه اش الیزا می‌خواهد او را ترک کند و همراه او سوار قطار نمی‌شود.

[1] . دیوید بردول، کریستین تامسون؛ هنر سینما، تهران، نشر مرکز، ص 157.

دیشب رفته بودم مهمانی و خلاصه بعد از مدتی که تلویزیون ندیده بودم (البته به جز چند تا فوتبال)، توفیقی حاصل شد و تلویزیون دیدم.

...

اما نکته جالب این بود که طبق معمول بین این همه شبکه، یک کدوم هم برنامه ی جالبی نداشت، من هم از این کانال به اون کانال می زدم بلکه فرجی بشه یک فیلم قشنگی پخش کنند، لذتش را ببرم.

ولی هر چی منتظر شدم هیچی نبود که نبود، خلاصه در همین بین ها دیدم که داره مختار را پخش می کنه، با هزار اکراه و اجبار مجبور شدم، همین مختار را ببینم!

آخه قبلش خیلی از اساتید مختلف فن توی این یک ساله علیه فیلم و اینکه چقدر این فیلم ضعیف ساخته شده، شنیده بودم. با خودم گفتم حالا که توفیق اجباری حاصل شده است بشینم با دقت فیلم را ببینم تا وقتی که دارند علیه فیلم حرف می زنند من هم کم نیاورم! (آخه هر وقت حرف این فیلم وسط میاد همه شروع می کنند به اشکال کردن، من هم اون وسط تک می افتم)

خلاصه هر چی دقت می کردم که سوتی بگیرم می دیدم عجب! این فیلم که سطحش خیلی از فیلم های ایرانی بالاتره!؟ مخصوصا جلوه های ویژه اش که بر خلاف ملک سلیمان طبیعی در آمده بود. (البته نمی خواهم بگویم اصلا مشکلی نداره، یا اینکه آخره فیلمه)

بعد از اینکه فیلم تموم شد، خداییش من که تعجب کردم، آخه چرا این قدر علیه این فیلم تبلیغ می کنند، چرا هر استاد فن (البته استثناء هم وجود دارد) که میاد وقتی حرف از این فیلم می شود، شروع به بدی گفتن می کنه!؟

یک جورایی حالم بد شد از این همه باند و باند بازی. واقعا اگه عین همین فیلم را یک کارگردان دیگه می ساخت و یا موضوعش مذهبی نبود باز هم همین حرف ها بود؟ به نظرم اومد که اصلا توی نقدهای سینمایی و تلویزیونی رعایت انصاف را نمی کنیم، وقتی می بینیم از یکی خوشمان می آید شروع به تمجید و تعریف می کنیم و وقتی هم که از بنده خدا بدمان آمد، شروع می کنیم به کوبیدن.

مثلا خود من چند وقت پیش توی یک جلسه نقد فیلم نامه بودم، (همه از دوستان بودند) یک بنده خدایی یک فیلنامه کوتاه نوشته بود و آورده بود که نقد بشود، قبل از جلسه که با بچه ها صحبت می کردم، کسی فیلم نامه را نخوانده بود (بهتره بگویم اصلا کسی نداشت)، فقط یک نسخه بود که خود فیلمنامه نویس داده بود به من و 2 تا دیگه از رفقا که بخونیم و دکوپاژ کنیم.

خلاصه وقتی که جلسه شروع شد دو دسته شدند، یک دسته با قاطعیت از آن حمایت می کردند و دسته دیگر با قاطعیت آن را رد می کردند؟! جالب بود که کسی هم نمی گذاشت فیلمنامه نویس جواب هایش را بدهد.

من که مونده بودم آخه چطوری فیلمنامه را نخونده دو گروه این طوری روی حرفشون تاکید می کنند!

بعضی وقتها فرصتهایی پیش می آید که انسان باید از آن به نحو احسن استفاده کند، یکی از این فرصتها حدود 10 روز پیش برای من پیش آمد.

...

همان طور که در پست قبلی نوشتم حدود 10 روز پیش پیشنهاد ساخت مستندی در مورد شهید مرتضی مطهری (ره) را گرفتیم، (من و دوستم حق گویان)، ولی این که بتوانیم توی این 10 روز ایده را تبدیل به فیلمنامه کنیم، دکوپاژ کنیم، تصویر برداری کنیم، تدوین کنیم و از شبکه 3 سیما اون هم جمعه پخش کنیم، کمی غیر قابل باور بود ولی با لطف خدا بالاخره انجام شد.

نمی خواهم شعار بدم، چون واقعا وسط کار چند جایی به بن بست رسیدیم، ولی گویا یک قدرت برتر بود که این بن بست ها را باز می کرد، مثلا روز آخر تدوین، بعد از 40 ساعت نخوابیدن، لحظه ای که قرار بود تیتراژ برنامه را بزنیم، کامپیوتر تدوین گر خراب شد و دیگه بالا نمی آمد، فایل را سریع روی لب تاپم زدم، ولی صدایش کلا به هم ریخته بود، یک سری تصاویر و آهنگها را هم نمی خواند، چون اصلش روی کامپیوتری بود که الان خراب شده بود.

مشکل اینجا بود که تا چند ساعت دیگه اگه به پخش نمی رسوندیم دیگه معلوم نبود چی می شه! گفتیم یک کم صبر می کنیم، شاید سرد شود بهتر شود، حدود 2 ساعت صبر کردیم فایده ای نکرد، هر چقدر هم تدوینکر به سخت افزار نگاه انداخت مشکلی نداشت، به کلی نا امید شده بودیم، زحمت چند روزه ی ما به باد رفته بود. همونجا دوست تدوین گر (آقای مجتبی طاهری) گفت من خودم مشکلی برایم پیش اومد 2000 تا صلوات نذر کردم، مشکلم حل شد، شما هم نذر کنید!

ما هم یک کم خندیدیم و گفتیم آخه بابا کامپیوتر خرابه، نذر چی کنیم؟

خلاصه از اون اصرار و از ما هم انکار، تا بالاخره آقا مجتبی حرفش را به کرسی نشوند و ما نذر کردیم، به 10 دقیقه نکشید که کامپیوتر  خود به خود درست شد! (البته آدم تا خودش توی کار نباشه باور این چیزها برایش سخت است، همان طور که ما هم باور نمی کردیم)

سه شنبه هفته پیش با یکی از دوستان شروع به ساخت یک مستند داستانی کردیم که قرار بود از مرحله ایده تا ساخت و پخش روی آنتن کمتر از 10 روز طول بکشد!

هر چند که زمان بسیار کم بود ولی ایده جالبی بود که تا به حال هم کسی سراغش نرفته بود.

...

اما داستان این چند روز که فکر کنم برای شما هم جالب باشد:

حدود 3 روز طول کشید تا فیلمنامه را بنویسیم، به چند تا استاد نشان بدهیم و مشکلاتش را مرتفع بکنیم، البته در کنارش هم باید هماهنگی های لازم جهت مصاحبه انجام می شد، اینکه توی این زمان کم چطوری بشود خانواده شهید مطهری را هماهنگ کرد، اون هم توی این شلوغی که مصادف شده با شهادت استاد و ترافیک برنامه ها، بماند برای بعد.

طبق هماهنگی های انجام شده قرار شد که جمعه ابتدا به خانه همسر شهید مطهری و دکتر مجتبی مطهری برویم (در یک خانه دو طبقه با هم زندگی می کردند) و عصر هم به موزه شهید مطهری برویم تا با علی مطهری مصاحبه ای داشته باشیم.

وقتی که صبح رفتیم خانه همسر شهید مطهری (خانه ای که استاد هم در آن زندگی کرده بودند) برخورد خانواده شهید مطهری با ما که چند تا جوان بودیم و رفته بودیم آنجا خیلی خوب بود، علاوه بر این خبری از زندگی مجلل نبود. (این چیزیه که من دیدم، ولی اینکه واقعا چه خبره را من نمی دونم و ادعایی هم ندارم)

عصر که شد رفتیم موزه تا با آقا علی مطهری مصاحبه داشته باشیم، اونجا منتظر بودیم تا علی آقا بیاید. گروه دیگری هم آنجا بودند و منتظر بودند تا علی آقا بیاید، با تهیه کننده آن گروه شروع به صحبت کردیم و به فکر خودمان دوست هم شدیم. در همین لحظه ها بود که علی آقا اومد، قرار بود که ابتدا اون گروه 10 دقیقه مصاحبه بکند، بعدش هم ما.

ولی روز بد نبینید، اونها که قرار بوده 10 دقیقه وقت دکتر را بگیرند، حدود 1 ساعت وقت دکتر را از روی عمد گرفتند، بعدش هم ایشان چند تا مصاحبه داشتند باید می رفتند، لذا ما مجبور شدیم کلا توی 10 دقیقه ضبط کنیم و تقریبا تمام برنامه های ما به هم ریخت.

ولی این تجربه خوبی بود که دیگه به کسی اطمینان نکنم، چون واقعا اون گروه بدجوری ما را دور زدند، بعدش هم تازه نور ساچلر ما را با خودشان بر داشتند که ببرند، دیگه این رو نگذاشتیم  و ازشون گرفتیم.

ادامه اش برای بعد.....

بالاخره پس از مدتی که همیشه از دور می گفتم لنگش کن، خودم وارد فیلم سازی شدم و چند تا فیلم کوتاه و مستند ساختم.

با اینکه کارهای اولم محسوب می شود و کیفیت مورد نظر خودم را ندارد، ولی این فیلم ها برایم خیلی مفید بوده از این جهت که ترسی که همیشه از تولید داشتم برایم ریخت.

علاوه بر این چند تجربه خوب و شخصی – البته در کار مستند- برایم داشت، که برای من خیلی مفید بود، می خواهم بنویسم شاید هم برای شما مفید باشد: (هر چند که اساتید بارها این مطالب را گوش زد کرده اند ولی آدم تا خودش تجربه نکنه باور نمی کند)

1. هیچ وقت بدون فیلم نامه کامل همراه با دکوپاژ وارد هیچ کاری نشوید، توجیهاتی از این دست که اگر الان نسازم بعد نمی توانم، می روم ببینم چی می شه!، مستند است کلیتی بدونم کفایت می کند و... غیر قابل قبول است، زیرا فقط خودتان را فریب داده اید.

2. هیچ وقت به کسی که کاری با او انجام نداده اید الکی اطمینان نکیند، حتما مطمئن شوید طرف مقابل توانایی کاری را که می خواهید را دارد، علاوه بر آن برای شما از تمام توانی اش استفاده می کند.

3. هیچ گاه در تحقیقات به سایت ها اعتماد نکنید، حتی سایت هایی که از سوی مراکز رسمی و دولتی حمایت می شود و تخصصی درباره آن موضوع صحبت می نویسند، مثل خود من وقتی می خواستم به روستای چنشت بروم در سایت گردشگری رسم و رسومات مختلفی برای آن نوشته شده بود ولی وقتی به آنجا رفتم، پیرمردی که مسئول شورا بود گفت من که تا حالا بیش از 60 سال اینجا هستم نه این چیزها را دیده ام و نه در موردش چیزی شنیده ام!!!

۴. وقتی برای ساخت یک مستند می روید وسوسه نشوید که در کنار این کار، مستند دیگری هم بسازید، چون از هر دو کار خواهید افتاد.

و... (بقیه اش باشه برای بعد)

در سینمای اکسپرسیونیسم ، میزانسن مهم ترین جلوه فیلم به شمار می آمد. در این سینما ، حالات انسانی همه وجوه میزانسن را تحت تاثیر قرار می دهد ، یعنی " بیرون " تحت تاثیر حالات " درونی " انسانی قرار می گیرد.

مولفه های میزانسن اکسپرسیونیسم:

1. صحنه:

در فیلمهای اکسپرسیونیستی، درون انسانی به همه وجوه میزانسن  تسری پیدا می کند. در سال‌های ۱۹۲۰، در وصف فیلمهای اکسپرسیونیستی غالباً اشاره می کردند که دکورها بازی می کنند یا با حرکات بازیگران در می آمیزند. دکور نه تنها به عنوان یک عنصر زنده عمل می کرد بلکه بدن بازیگر نیز به عنصر دیداری بدل می شد.

خصوصیت‌های صحنه های اکسپرسیونیسم:

1.1.   همنشینی شکل‌های مشابه در ترکیب ‌بندی تصویر: یکی از شگردهای معمول فیلم‌های اکسپرسیونیستی قرار دادن ادم‌ها در کنار درخت‌های از شکل افتاده است به نحوی که این دو شکل مشابهی بسازند.

...